Akwantuo

Chop, chop, chop, chop!

2008-05-13T15:46:00.005Z

De grootste hit in Ghana op dit moment is 'Africa Money', een lied tegen corruptie. De zanger, die zich om onduidelijke redenen 'Sidney' noemt, zingt in het nummer over politici, directeuren en ander tuig. Volgens hem stoppen ze allemaal onverdiend geld in de zak, een fenomeen dat hier 'chopping' wordt genoemd. Als een agent bijvoorbeeld zonder reden een kleine bijdrage wil hebben zeg je dat hij je geld 'chopt', liefst met de uitroep oh! er achteraan. He chopped my money-oh!

Bekijk hier de verassende videoclip van Africa Money. Engagement in bikini...

Leve de Koningin!

2008-05-06T12:08:00.004Z

Zoals het een goede Hollander betaamt vierde ik afgelopen donderdag koninginnedag. Eenieder die 'Scheveningen' kon uitspreken was van harte welkom in de achtertuin van de ambtswoning van de ambassadrice. Later mochten ook de Brabanders naar binnen. Het van uw belastingcenten aangelegde gazon lag er voorbeeldig bij. De cactussen waren nog eens bijgepunt en ook de palbomen stonden er fris bij. De avond werd ingeluid door een toespraak van de ambassadrice in het engels. Al snel bleek dat zij uw belastincenten beter had kunnen spenderen aan een extra talencursus. Ze was waarschijnlijk met Ruud Lubbers naar school gegaan. Ook de Ghanese zangroep die na de toespraak ons volkslied inzette maakte er een potje van. Wielhelmoes ven Nessauwe bien iek ven Dautsen bluut, zoiets...
De feestgangers lieten zich echter niet uit het veld slaan en stortten zich als goede Hollanders op de dingen die gratis waren. Er was bier, wijn en champagne, maar bovendien bitterballen, frikadellen, blokjes kaas met cocktailprikkertjes en zelfs een heuse haringkar. Het feest was begonnen...
Nadat de eerste landgenoten begonnen te plassen tegen de mangoboom en iemand overgaf achter de haringkar was het welletjes en moesten we weer naar huis.
Gelukkig had een van de aanwezige zakenmensen een afterparty georganiseerd in hotel 'The Golden Tulip', hetgeen iedereen erg toepasselijk vond. Kaartjes waren verkrijgbaar voor 25 dollar, wat mij deed besluiten niet te betalen en gewoon verder te drinken op kosten van de belastingbetaler. Er was een band die Hazes zong en een polonaise waar iedereen op zat te wachten. Toen de bitterballen op waren en het gazon bezaaid was met cocktailprikkertjes was ook de afterparty teneinde. Ik stapte in een taxi en besloot dat het een waardige viering geweest was. In de taxi verloor ik mijn telefoon maar gelukkig hebben we de foto's nog.

De Ghanese dame schepte de haring met behoorlijke tegenzin op de bordjes. Het eten van rauwe vis vond ze lui en exotisch, maar vooral buitengewoon onsmakelijk.

De blokjes kaas waren niet aan te slepen. Toch klaagden sommigen dat men voor mosterd steeds helemaal naar de bitterballen moest lopen.

Gedonder in de rimboe

2008-04-15T16:21:00.006Z

In de achtertuin van ons royale onderkomen in Teshie staat een tweede huis. Het biedt onderdak aan het personeel en ook aan enkele minder gemakkelijk te definieren personages. Je ziet ze zo af en toe in- en uitlopen. Zo is er bijvoorbeeld Kwame, die volgens sommigen familie van de vrouw des huizes is. Kwame is, in tegenstelling tot ondergetekende, gek op honden. Zijn grote trots is de teef JahRule, vernoemd naar een rapper waaraan ik zo mogelijk een nog grotere hekel heb dan aan honden. Het beest is werkelijk nergens goed voor. Als ik na een nachtelijk avontuur soepeltjes over het ijzeren hek klim slaat ze aan en rent dan met de staart tussen de benen weg, wat een waakhond...
Dit is echter niet geheel zonder reden, honden ruiken immers gevaar. En dat was er ook. De afgelopen weken verliepen voor mij namelijk niet geheel naar wens, waardoor mijn humeur nogal eens slecht te noemen was. Het leek wel een vloek: binnen een week was mijn laptop kapot, deed mijn camera het niet meer en bleek mijn superhippe telefoon gestolen. Inmiddels heb ik weer een werkende camera en laptop, maar toen JahRule mij vorige week voor de zoveelste keer wakker blafte was de maat vol. Slechts gehuld in V&D boxershort, kijkende door maar een contactlens, stormde ik de tuin in, waar ik de zwabber vond. Hiermee heb ik het beest enkele rake klappen verkocht, totdat ik dacht dat de boodschap duidelijk was. Over nachtrust heb ik inmiddels niet meer te klagen.
Het repareren van mijn laptop leverde ook de nodige sensatie op. Een van de in- en uitlopers in ons huis verzekerde mij dat hij wel iemand kende die het voor weinig kon doen. De man, die in het echt Rasmus schijnt te heten, leek me niet iemand om te vertrouwen maar wel iemand die wist wie laptops kon repareren. Het is een vrolijk figuur die nogal gecharmeerd is van mafiafilms. Omdat ik zelf nog steeds te blank ben om een fatsoenlijke prijs te bedingen voor dit soort zaken was hij bereid om mijn geliefde machine ook nog te brengen en te halen. Een goede deal, dacht ik. Na vijf dagen lang gehoord te hebben dat het morgen echt klaar zou zijn was het dan echt zover. Nooit eerder was ik zo blij om het windows logo weer te zien. Omdat ik inmiddels niet meer zo blank ben om direct te betalen keek ik eerst eens rond op de harde schijf. Als snel bleek dat de reparateur de tijd had genomen om prive filpjes op mijn pc te zetten, gospelmuziek te luisteren en bovendien een respectabele hoeveelheid porno had gedownload. U zult begrijpen dat de maat wederom vol was. Ik besloot niet te betalen, waarna de pleuris uitbrak. Na een fikse ruzie met Rasmus vonden we een compromis in een scherp verlaagde prijs. Daarmee was hij me net iets tevreden. Maar wat wil je ook, als je je laptop laat repareren door een man die zich het liefst Don Pablo Escobar, Capo di Capi laat noemen...

De Don voor zijn kantoor. Druk als een klein baasje.

Op tournee met Pa en Ma

2008-04-15T15:45:00.009Z

Twee meisjes in het land van de Dogon in zuidelijk Mali. Ik kan u verzekeren dat mijn familie en ik niets gedaan hebben om ze te laten rennen.

Een 'geest' in het land van de Dogon. Voordat er iets gevierd kan worden, trekt de rode geest erop uit om vrouwen en kinderen hun huizen in te jagen. Gewapend met lange takken slaat de geest buitengewoon vreemde kreten uit. Er was vrouw noch kind te bekennen.

De markt in Djenne. Vreemde etensluchtjes, rare muziek en mannen in jurken.

De moskee in Djenne. Het grootste van modder gemaakte gebouw ter wereld. Grappen over aanmodderen en met modder gooien mag u zelf verzinnen.

Ik geloof niet in poseren maar soms moet je als man je verantwoordelijkheid nemen. De foto werd gemaakt door ma, op gepaste afstand.

Ondanks dat het maar de vraag is of de schrijver van de Lonely Planet Mali de zonsondergang aan de Niger rivier ooit werkelijk gezien heeft leidde de gids der gidsen me probleemloos naar deze prachtplek.

Winkelen in Afrika

2008-02-26T15:16:00.009Z

Koelkasten. En vriezers...

Blenders en broodroosters. Voor batterijen moet u bij de buurman zijn.

Even langs de kapper. Nephaar voor de dames, een tondeuse voor de heren.

Vuilnishopen zijn overal. Gelukkig voor de winkelende mens worden deze keihard aangepakt door het plaatsen van bordjes.

Aan het werk in Teshie

2008-02-26T14:46:00.006Z

De verleiding van het strand was dit weekend weer eens te groot en ik belandde voor de zoveelste keer in Kokrobite. Deze weinig avontuurlijke keuze zorgt voor niet al te verassende blogposts maar is ook wel een beetje te begrijpen, vind ik zelf. Het droge seizoen loopt immers ten einde en Ghana is in deze tijd van het jaar op zijn stoffigst. Daardoor zijn de uitzichten matig en kleuren de foto’s bruin. Dit laatste geld gelukkig ook voor mij. Tot mijn grote vreugde ben ik er dit weekend namelijk in geslaagd om de basis te leggen voor een respectabele tint. Daarnaast slaagde ik er in om een stuk of tien vrijwilligers mee te nemen, zodat mijn onderzoek niet op zijn gat kwam te liggen. Ja, u ziet het goed beste lezer, ik werk ook in het weekend. Antropoloog ben je immers 24 uur per dag, zeven dagen in de week.
Mijn onderzoek vordert dan ook gestaag. Tot mijn grote opluchting heb ik het idee dat mijn plannen goed uitvoerbaar zijn. Ik was een beetje zenuwachtig dat ik in mijn onderzoeksvoorstel te veel in de ruimte aan het lullen was, maar dat valt nogal mee geloof ik. Inmiddels heb ik een aantal zeer bruikbare gesprekken gevoerd en dingen gezien. Dit ondanks dat ik de laatste twee weken vooral bezig ben geweest met het leren kennen van zoveel mogelijk vrijwilligers en het winnen van hun vertrouwen. Dat is goed gelukt en vandaag ben ik voor het eerst meegegaan naar de werkplek van een van mijn huisgenoten. Dit zal ik vanaf nu elke dag gaan doen.
Ik woon met twee Britten en twee Amerikanen in een huis in Teshie, ten oosten van Accra. Onze gastvrouw is Mrs. Afrifa, weduwe van Brigadier Afrifa, een van Ghana's vele 'presidenten'. Afrifa was een machtig militair die in al zijn goedheid besloot dat hij de aangewezen persoon was om het land te redden van het economische wanbeleid van de jaren '60. De coup die hij pleegde werd hem echter niet in dank afgenomen. In 1979 werd hij geexecuteerd door JJ Rawlings. Voor meer informatie, klik hier.

Het voordeel van laptops...

Ghana, deel 2

2008-02-18T14:37:00.002Z

Hallo allemaal, welkom (terug) op akwantuo!
Ik ben inmiddels alweer een week in Ghana. Deze keer niet als vrijwilliger, maar als afstuderend antropoloog. Toch zal ik ook deze keer vooral omgaan met westerse vrijwilligers, zij vormen namelijk mijn onderzoekspopulatie. Naar aanleiding van een aantal vragen die ik zelf had omtrent vrijwilligerswerk begon ik afgelopen december aan mijn onderzoeksplan. Ik richt me vooral op de beelden die vrijwilligers hebben van Afrikanen. Deze beelden hangen volgens mij samen met de motieven die mensen hadden om vrijwilliger te worden, hun verwachtingen van Afrika en hun verbazing als ze eenmaal in Ghana aankomen. Ik heb inmiddels de nodige contacten gelegd voor mijn onderzoek en in mijn 'antropologboek' staan zelfs al een aantal bruikbare observaties en quotes. Morgen verhuis ik naar Accra om in een gastgezin te gaan wonen tussen de vrijwilligers. Dan begint het allemaal echt.
Tot zover de werkzaamheden. Ik ben immers ook een beetje op vakantie. Vorige week werd ik van het vliegveld opgehaald door een Australier die ik hier vorig jaar ontmoette. Hij is een bar aan het strand aan het bouwen en bood me een kamer in zijn huis aan. Er is niks mis met wonen aan een strand, dus ik ben er de hele week gebleven. Het is aan het strand van Kokrobite, waar ik vorig jaar ook vaak kwam. Het is geweldig om iedereen weer te zien, na een paar dagen was het alsof ik nooit weg ben geweest. Het is weer douchen met een emmer en zweten in de schaduw. Er is weer veel te goedkoop bier en matig eten (aangevuld met Norit en Rennies). De minibusjes zijn er niet comfortabeler op geworden en het internet is nog steeds niet vooruit te branden. Toch heb ik kunnen zien dat er in Holland "veel bewolking en van tijd tot tijd wat regen" zal zijn en dat Ajax gewonnen heeft. Ik kan dus terug naar het strand.

Binnenkort weer geopend!

2007-12-20T16:41:00.000Z

Akwantuo was ook dicht omdat het gesloten was, maar niet lang meer!

Mole National Park

2007-04-12T12:52:00.000Z

Zoals bekend was ik de afgelopen weken op reis met Jordan de Canadees. Onze trip naar Burkina Faso, Mali en terug bleek lang, heet, frustrerend en uiterst moeizaam doch zeer de moeite waard! Onze eerste bestemming op weg naar Timboektoe, ons ultieme reisdoel, was Mole national park in het noorden van Ghana. Mole is een van de weinige parken in Afrika waar je je te voet tussen de wilde beesten kunt begeven, niet te missen dus. Na de slopende reis van Accra naar Mole via Tamale waren we blij verrast dat het Mole Motel een zwembad en koud bier had. Rond het zwembad aasden de bavianen op ons eten terwijl we de olifanten zagen badderen in de vijver onderaan de heuvel waarop het hotel gebouwd was. De volgende dag daalden we af naar de vijver en zagen we behalve olifanten en bavianen ook antilopes, wilde zwijnen, krokodillen en één python.

Nadat ik onze gids duidelijk had gemaakt dat het uitlenen van zijn geweer wellicht een positieve invloed op zijn fooi kon hebben, mocht ik poseren voor deze foto. Waarschijnlijk mijn beste foto van het afgelopen half jaar. Het hotel staat op de heuvel op de achtergrond.

Op reis

2007-03-22T21:10:00.000Z

Allemaal de groeten vanuit Ouagadougou! Ik heb vandaag zo veel gezien en gedaan dat ik uren zou kunnen schrijven, ware het niet dat de tent hier over tien minuten dichtgaat. Ik ben op reis door West-Afrika met Jordan, een vriend van Projects Abroad. Tot nu toe zijn we naar Mole national park in Ghana geweest waar we olifanten, krokodillen, bavianen en nog meer wilds hebben gezien en zijn we doorgegaan naar het hoge noorden van Ghana, het zuiden van Burkina Faso en uiteindelijk Ouagadougou (de stad is net zo waanzinnig als de naam). We vertrekken over een uur of tien naar Mali en zullen als alles goed gaat over een week in het legendarische Timboektoe aankomen! We komen morgen eerst aan in Mopti, hopelijk vind ik daar een beter internetcafé en een Malinese simkaart! Het is echter niet erg makkelijk om digitaal en mobiel te blijven als je reist van het op drie na armste land ter wereld naar het op vier na armste land ter wereld. Ik zal dus waarschijnlijk wat afwezig blijven... Gelukkig ben ik er over vier weken alweer, zet het bier alvast maar koud!

Siebe's grote felicitatieregister!

2007-02-07T15:58:00.000Z

Beste fans,

Bij deze wil ik jullie allemaal van harte uitnodigen om aanstaande vrijdag samen met mij mijn 25e verjaardag te vieren. De festiviteiten zullen plaatsvinden op het strand van Big Milly's in Kokrobite, Ghana. Vanaf een uur of zeven zullen de feestelijkheden losbarsten. Onder het genot van koud bier kan gekeken worden naar enthousiaste afrikaanse trommelaars en dansers met 25 brandende kaarsen op het hoofd. Na dit eerste optreden zal speciaal voor de jubilaris een vreugdevuur worden onstoken op het strand. Het geheel zal worden opgeluisterd door een muzikaal ensemble uit Burkina Faso. Jullie zijn allemaal van harte welkom om gedurende het gehele programma op mijn rekening te drinken. Men wordt tenslotte maar één keer 25...

Als het jullie wegens omstandigheden niet lukt om langs te komen, laat dan een berichtje achter! Waarschijnlijk ben ik vrijdagmorgen niet of slecht telefonisch bereikbaar, het netwerk in Kokrobite is waardeloos.

wanneer ik alle kaarsjes in een keer uitblaas mag ik een wens doen...

In Ghana all things are possible!

2007-02-01T14:39:00.000Z

Een man doet de was naast het riool, vlakbij mijn huis. Als hij klaar is kan hij mooi een douche nemen in het daarvoor bestemde stenen bouwsel achter hem. Dit soort riolen lopen als aders door het gehele kamp, de stank die eruit opstijgt is soms niet te harden. De kippen hebben daar niet zo'n moeite mee; die scharrelen wat af tussen de drijvende drollen. Een keer raden wat er 's avonds voor de rijkere Liberianen op het menu staat... Kip, het meest veelzijdige stukje vlees!

Ik ontmoette Fergal de Ier op de dag dat ik aankwam. De eerste maand woonden we vlakbij elkaar in Tesano, daarna kwamen we terecht in hetzelfde weeshuis en ten slotte verhuisden we samen naar het kamp. Hier is hij te zien in zijn natuurlijke leefomgeving: een doodsaaie, bruine Ierse pub in Accra. Bier drinken kunnen ze als de besten, die Ieren. Helaas vertrekt hij vandaag, zich verheugend op regen dat met bakken uit de hemel stort.

De Verenigde Naties doen veel goed werk op het kamp, maar pakken niet alles even handig aan. Dit is het repatrieringskantoor, het paradepaardje van de VN op in Budumburam, bij de ingang van het kamp. De VN is van mening dat Liberia inmiddels veilig is en wil zoveel mogelijk mensen overhalen om terug te keren. Het meeste VN personeel en geld is inmiddels al overgeplaatst naar Liberia, over vijf maanden zal de VN definitief uit het kamp vertrekken.
Maar dat gaat niet zomaar: voordat ze weg kunnen moet het kamp een 'settlement' worden, waarvoor aan bepaalde eisen moet worden voldaan. Een van die eisen is een goede watervoorziening. Het is natuurlijk een goede zaak dat ze niet zomaar weg gaan, maar is het nou wel slim om die watertanks direct naast het repatrieringskantoor te bouwen? De bewoners snappen er niks meer van... Wat willen die blanken nou?!

Na het uitgaan in Osu (Accra's uitgaanswijk) moet onze taxi altijd even stoppen bij de wegversperring van onze vriend Collins. Wanneer hij ons ziet is wordt onze taxichauffeur namelijk gesommeerd om te stoppen zodat hij even een praatje kan maken. Ondertussen mag iedereen doorrijden van Collins. Ach ja... Je kan niet de hele avond boeven vangen... Bovendien is het elke keer weer best leuk om even zijn AK-47 vast te houden!

Niet zo klagen, probeer nou gewoon Jezus!
Op de achterkant van de meeste tro tro's staat een dergelijke spreuk. Die moeten er voor zorgen dat de tro en haar passagiers een lang leven beschoren is. Dat is wel nodig ook, want in zulke busjes passen zo'n twintig mensen. Dan kan wat hulp van boven nooit kwaad...
Andere favourieten: "I'm covered in the blood of Jesus" en "With god all things are possible"

Foto's!

2007-01-06T17:46:00.000Z

Allemaal een goed 2007! Om het nieuwe jaar in stijl te beginnen vandaag een fotoreportage!

Met MD in de huiskamer, thuis in Budumburam.

Met pa en ma voor m'n huis.

De barre bergwandeling deel II.

Maartje en Lennert op het strand van Kokrobite.

Een krokodil! Vlakbij Kakum national park.

Pa en ik op de markt van Kaneshie in Accra.

Gastschrijver

2006-12-31T16:42:00.000Z

We zijn al weer een week in Ghana. Op bezoek bij Siebe. En wij zijn dus Anja en Dick, aan de Ghanezen voorgesteld als de pappie and mammie van Siebe. We genieten zeer. Allereerst natuurlijk om Siebe weer te zien, maar ook van het land en de bewoners. In een groot aantal trefwoorden kunnen we het bezoek samenvatten: drukte, rommel, stank (overal open riolen, met kippen en kinderen die erdoor lopen), Siebe die onderhandelt met taxichauffeurs over te betalen prijzen - dat gaat er behoorlijk stevig aan toe -, heerlijk eten, een prachtige tocht naar de watervallen (zie eerder stuk van Siebe), bezoek aan het Liberiaanse vluchtelingenkamp, de gesprekken met Siebes vrienden MD en Fergal, de chaosmarkt, ook lekker lezen bij het hotel. Vooral het dorpje Wli vond ik geweldig. Water pompen, school bekijken, en overal van die leuke zwarte kindertjes. Ik voelde me vaak de zendeling over wie juffrouw Wilzing we vertelde. Ghana is een land met heel veel mogelijkheden. Heerlijke vruchten, en een fantastisch klimaat. Raar, kerst met zo'n 35 graden, en nu ouwejaar. Vanavond gaat Siebe stappen in Accra; ik blijf bij Anja die nu ziek op bed ligt. Vreselijk verkouden, en lichte koorts. Overmorgen komen Maartje en Lennart. We zien daar echt naar uit. Met m'n iPAQ kan ik niks. Geen bereik in Ghana. Anja heeft af en toe een beetje bereik. Maar Siebe's nummer is bekend neem ik aan.
We wensen jullie alvast een goed uiteinde, en een gelukkig nieuwjaar. Hoe smaken de oliebollen dit jaar? Wij nemen vanavond wel een gebakken banaantje.
Groeten van Anja, Dick en Siebe

Budumburam

2006-12-20T22:31:00.000Z

Ik zou misschien mijn nederige excuses moeten aanbieden voor het lange wachten op een nieuwe post. Wachten is echter een belangrijke bezigheid hier in Afrika. Ik doe niet anders. Dus als ik een maand niks nieuws schrijf dan probeer ik gewoon mijn ervaringen te delen.

Het laatste en enige relevante nieuws uit 'the Good Shepherd' is dat we er voor hebben gezorgd dat de kinderen niet meer worden geslagen. Ik moet nog zien of ze het volhouden (de kinderen zijn niet meer te handhaven) maar het was erg prettig om eindelijk iets te veranderen.
De wezen moeten het nu helaas zonder mij stellen. Ik ben verhuisd naar Budumburam. Het Liberiaanse vluchtelingenkamp waar ik al eerder over vertelde. Dat wilde ik al langer doen maar Projects Abroad kon niet voor een gastgezin zorgen. Op een mooie dag op het strand ontmoette ik toen MD, een Liberiaan die werkt voor een vredesorganisatie. Na een aantal lange politieke discussies en veel gepraat over muziek kwamen we erachter dat we beiden graag op het kamp wilden wonen (MD woonde toen nog in een dorp in de buurt). U raadt het al, beste fan, we zijn inmiddels huisgenoten.

Goed, ik woon dus met een Liberiaanse vluchteling samen in een vluchtelingenkamp. Inmiddels is Fergal, een Ierse vrijwilliger ook bij ons ingetrokken. Het leven op het kamp is een grote belevenis. Ik zal proberen om wat voorbeelden te geven...
We hebben bijna nooit elektriciteit. Als het Ghanese elektriciteitsbedrijf ons al stroom geeft is het maar de vraag of het ons bereikt. Twee weken geleden was er geen drie dagen lang geen stroom omdat de watertruck die de put van de buren kwam bijvullen door de kabel heen wilde rijden. De bestuurder beschreef het incident als 'unfortunate' en reed door. Een week later bleek dezelfde (inmiddels gerepareerde) kabel gestolen. Tachtig meter kabel is geld waard, dus het wordt gejat. Da's logisch...
We moeten water halen bij de buren (die van die put). Voor een dubbeltje vullen ze een emmer maar je weet nooit of ze zin hebben om water voor je te halen. Vaak genoeg is het water ineens 'finished'...
Eten op het kamp is vreemd genoeg geen straf. Ik teer op fruit, broodjes ei, spaghetti, rijst met kip, aardappelen met iets groens erop en oliebollen (ja, oliebollen). Ik heb zelfs een stamcafé; 'The Brotherhood' (voor al uw broodjes ei) waar ik elke dag een keer kom. De eigenaar vroeg me vandaag om hem nieuwe recepten te leren. Het mag niks kosten, dus ik ga de man bananenpannekoeken leren bakken!

Het werk dat ik doe op het kamp is geweldig. Ik werk nog steeds bij the Vision. Daar ben ik vooral druk met het nakijken van andermans werk. Sinds deze week ben ik ook ingeschakeld om een conflict tussen de twee 'bazen' op te lossen. Conflictstudies in de praktijk...
Verder ben ik gevraagd als gastdocent door een 'college'. Ik ga daar een paar keer les geven in conflictresolutie aan mensen die (willen) werken in vredesorganisaties. Ten slotte help ik MD met het opzetten van zijn eigen organisatie; FEED. MD's plan is om door middel van een paar simpele ideeen het leven van dorpelingen op het platteland beter te maken.
Kortom, ik vermaak me wel!

Aanstaande maandag komen pa en ma komen naar Ghana! Op kerstdag nota bene! Is dat niet mooi? Nog mooier is dat mijn lieve zuster en haar vrind een week later ook in Ghana zijn!
Ik heb een mooie 'tour de Ghana' gepland, dus de volgende update is met de groeten van he gehele familie!

Deze keer nog de groeten van mij! Goede feestdagen allemaal!

De goede herder en de arme schaapjes

2006-11-14T18:24:00.001Z

Kwabena en Solomon, de coolste wezen ter wereld

Mijn naam is Kwabena Addei. Aangenaam...
De man die zich mijn vader noemt heet Kwaku Addei, beter bekend als 'the Bishop'. Onder zijn bezielende leiding zorg ik voor weesjes in The Good Shepherd Orphanage in Ofaakor. De bisschop is een man met een grote status in het dorp, hij heeft bijzondere vrienden. Zo vertelde hij laatst dat een van hen zeven jaar onder water heeft geleefd. Bovendien is hij overtuigd van het bestaan van een volk dat ergens onder de grond leeft, dichtbij het midden van de aarde.
Zonder gekheid; de man is een idioot. De kinderen worden om de haverklap geslagen, krijgen slecht voedsel, slecht onderwijs en te weinig medicijnen en leren religieuze praktijken uit het jaar nul. Het is vreselijk om te zien dat de wezen afhankelijk zijn van iemand die in de middeleeuwen al ouderwets was. Het is vooral jammer omdat de kinderen zo geweldig zijn. Want ondanks hun harde bestaan zijn het ontzettend vrolijke kinderen. Eigenlijk wil ik er een paar mee naar huis nemen...
Omdat dat niet kan is lief zijn mijn core business in 'the Shep'. Lesgeven is ook belangrijk, maar de kinderen vinden me veel te aardig (ik sla niet) om naar me te luisteren. Ik beperk me daarom maar tot meespelen en voetballen. Mijn bijzondere dank gaat in dit verband uit naar mijn ome Ad. Iedere wees in Ghana zoekt binnenkort naar de krokodil, net als ik vroeger.

Cape Coast: het regenwoud en het fort

2006-11-14T17:20:00.000Z

Een vrouw verzamelt vis, net buiten de muren van Cape Coast Castle

Op de dag dat ik precies een maand in Ghana was reisde ik met alle andere vrijwilligers uit Accra af naar Cape Coast; het was weer tijd voor het grote Projects Abroad feest! Deze grote feesten worden vooral gekenmerkt door grote emmers goedkope sangria en grote hoeveelheden rijst. Genoeg erover dus.
Omdat we nu toch in Cape Coast waren besloten we de dag erna naar Cape Coast Castle te gaan. Het fort werd door de Britten en de Hollanders gebruikt om slaven in te 'huizen'. Ondanks dat het een vreselijk toeristisch middagje werd was het fort erg indrukwekkend.
Diezelfde dag zijn we met z'n dertienen naar Kakum National Park gegaan, een enorm stuk beschermd regenwoud. Ik voelde me niet erg beschermd toen bleek waar ik die nacht zou slapen. Mijn 'bed' was een platform, diep in de jungle, zonder muren maar met dak en een muskietennet. Om zes uur ging de zon onder en dus het licht uit. Met een kaars en wat brood met la Vache Qui Rit hielden we het uit tot een uur of negen, toen was het bedtijd. Helaas dachten de krekels, de vogels en de apen daar anders over. Wat een takkeherrie, daar in de jungle...

zonsopgang in het regenwoud

De volgende dag stonden we om 5 uur 's morgens op (ja, ik ook) omdat we de zon op wilden zien komen. Er zijn volgens mij maar weinig plaatsen in de wereld waar dat beter kan dan in Kakum. Het park heeft namelijk een 'Canopy Walk', een loopbrug tussen een aantal boomtoppen. Het hoogste punt is 40 meter boven de grond. Toen we er aankwamen hing er een dikke mist tussen de bomen. Na tien minuten trok de mist weg en kwam de zon op, het was een van de mooiste dingen die ik ooit heb gezien...

Ik ga verhuizen!

2006-10-26T14:46:00.000Z

De laatste twee weken heb ik veel tijd gehad om hier stukjes te schrijven. Dat kwam vooral door mijn 'werkzaamheden' bij the Chronicle. Het werk daar is nogal een teleurstelling. Er is vreselijk weinig te doen en niemand is geinteresseerd in de vrijwilligers. De mensen van de redactie komen binnen, schrijven hun stukje en beginnen dan met hun voornaamste bezigheden in het kantoor. Er wordt vooral veel waarde gehecht aan het spelen van patience, het kijken van films (vooral the Lion King is populair), het checken van mail en het maken van grapjes. Na de lunch is het hek helemaal van de dam en wordt er onder het genot van malt bier gekeken naar de dagelijkse soaps. Wij obruni's (blanken) worden vriendelijk betrokken in de gezelligheid maar op de vragen "can I do something?" en "can I help someone today?" volgt nooit een antwoord.

Hoe anders is het bij the Vision! Ik help mensen met hun Engels, kijk artikelen na en doe interviews. Elke maandag en woensdag is er een workshop in de kampbibliotheek, geleid door gediplomeerde (westerse) journalisten waar ik veel van leer. Het doel van de workshops (en van de Vision) is het trainen van goede, kritische journalisten. Die zijn meer dan welkom in Liberia, waar de democratie nog maar heel pril is. Aanstaande vrijdag verhuist de Vision voor het eerst naar een echt kantoor. Daar kan ik altijd binnenlopen en nuttig werk doen.

Daarom heb ik, in goed overleg met mijn echte moeder, besloten om te gaan verhuizen. Ik stop bij the Chronicle en ik ga weg bij tante Gloria. Dit tot groot verdriet van laatstgenoemde; ze vond me toch zo'n nette jongen. Ik ga wonen in the Good Shepherd, het weeshuis waar ik al eerder over schreef. Het weeshuis is ongeveer een kwartiertje verwijderd van de fonkelnieuwe burelen van the Vision. Dat betekent dat ik veel sneller en vaker naar Buduburam (het kamp) kan. De rest van de tijd zal ik werken in het weeshuis. Ik moet lesgeven aan de wezen, aardig voor ze zijn (dat doet verder niemand) en met ze voetballen.
Voor mijn fanatieke volgelingen: ik ga wonen in Odupong-Ofankor!

Maartje is jarig!

2006-10-23T13:55:00.000Z

Siebe is nooit te beroerd om even onder zijn palmboom
vandaan te komen om zijn zusje te feliciteren.

Hiep hiep hoera! Mijn zusje Maartje is vandaag 22 geworden! Gefeliciteerd Maart, ik hoop dat je een hele leuke dag hebt! Je cadeautje is wel een beetje laat dit jaar, nog iets meer dan twee maanden wachten...

De foto is genomen op het strand van Krokrobite. Op de achtergrond zijn de vissers bezig de vangst binnen te halen. Ik sliep met een aantal andere vrijwilligers in een geweldig hotel, direct aan het nog geweldigere strand. Er was airco en ik heb mijn eerste echte douche in drie weken genomen. Pannekoek met banaan voor het ontbijt, een hamburger met friet als lunch en 's avonds een hele dikke verse vis. Daarna was er vooral veel bier en live muziek. Toen ik gisteravond in mijn portemonnee keek, bleek dat ik 30 euro lichter was...

Misschien een ideetje voor als je in Ghana bent Maart?

Meer foto's van mijn barre bergwandeling

2006-10-20T14:54:00.001Z

bergen...

de hoogste waterval van West-Afrika

Na 5 uur klimmen was het goed douchen onder de waterval!
vlnr Mark (Nederlands), Alex (Engels), Katie (Duits), Ik (inmiddels aanzienlijk bruiner), Michael (Engels) en Matt (Amerikaans)

Ik sta in de krant!

2006-10-20T14:19:00.003Z

Mijn eerste stuk in de Chronicle! Lees het hier!
De hoofdredacteur wilde graag een stukje over mijn belevenissen in Ghana. Wat dat betreft lijkt hij een beetje op jullie. Veel plezier ermee!

Emmeren

2006-10-18T13:03:00.000Z

De emmer in kwestie

Volgens Van Dale heeft emmeren drie betekenissen: 'sodomie plegen met merries', 'geslachtsgemeenschap hebben in het algemeen' en 'zeuren, zaniken'. Vandaag voeg ik er een vierde betekenis aan toe: 'douchen met een emmer'. Ik emmer elke morgen. Het was in het begin wel even wennen, maar nu wil ik niet anders meer. Zodra je over de panische angst heen bent dat de emmer leeg is voordat je alle zeep hebt afgespoeld gaat het best. Het is lekker fris en ik word er steeds handiger in.

De hond is dood...

2006-10-18T12:42:00.000Z

Mijn kamer

Dit is dus mijn kamer. Het gedeelte dat niet op de foto staat is opslagruimte. Zoals je ziet heb ik voldoende plek voor mijn toiletartikelen, drie stoelen voor mijn handdoek, een rek voor mijn overhemden en een prachtig uitzicht op de schutting van de buren. De foto is een beetje donker, maar dat past mooi bij de stemming van de dag. Gisteravond is Gloria's hond, Scooby, onder een auto gekomen en ter plekke overleden. "It is paining the family"
Zoals jullie weten ben ik een groot liefhebber van honden. Ik zal daarom nooit vergeten hoe Scooby elke keer als ik thuiskwam weer blij tegen me opsprong en hoe hij steeds weer in mijn enkels probeerde te bijten. Moge hij rusten in vrede.

Een Foto! Een Foto!

2006-10-17T16:22:00.000Z

Het ultieme bewijs dat ik nog leef: een foto van mij op een berg in Afrika...

Deze foto is genomen tijdens een zes uur durende tocht door de bergen rond het plaatsje Wli in de Volta Region. Het was me het tochtje wel! De berg rechts op de foto is lager dan de hoogste van de in totaal drie bergen die ik heb beklommen. Achter de bergen waar ik op de foto naar kijk ligt de Togolese grens. Na zes uur klauteren was het goed douchen onder de hoogste waterval van West-Afrika, het doel van onze trip.

Shepherd Stars uit, altijd lastig

2006-10-13T14:05:00.000Z

Eindelijk! Ik heb een fatsoenlijk internetcafe gevonden! Helaas is de batterij van m'n fototoestel leeg en kan ik wéér geen foto's plaatsen.. Na het weekend ben ik weer in de buurt. Nog even geduld!
Over het weekend gesproken... Aanstaande zondag speel ik met een elftal van vrijwilligers tegen de Shepherd Stars, een jeugdteam uit Accra. Dit is het team van het Good Shepherd Orphanage Home(een weeshuis), vlakbij het Liberiaanse kamp waar ik werk. We kijken er met z'n allen naar uit om de wezen een flink pak op de broek te geven.
Er zal bij onze wedstrijd een cameraploeg van de landelijke TV aanwezig zijn en we hebben ook al in de belangrijkste krant van Ghana (de Daily Graphic) gestaan.
Volgens mij is het komkommertijd...

The Vision en the Chronicle

2006-10-10T11:37:00.000Z

De bibliotheek van Buduburam

De maandag na mijn aankomst ben ik voorgesteld op de redactie van the Chronicle. De werknemers vinden het blijkbaar prachtig als er weer een nieuwe obruni (blanke) binnenkomt want de eerste dag heb ik alleen vragen over mezelf en Nederland moeten beantwoorden. Daar was ook voldoende tijd voor want echt druk is het niet op de redactie. De ene redacteur kijkt televisie, de ander checkt z'n mail op de enige computer met internet en de rest leest de krant. Ik heb werkelijk geen idee hoe die krant volgeschreven wordt...
Toch is het best leuk om naar m'n 'werk' te gaan. Het is er namelijk gezellig en er wordt veel gelachen, bovendien kan ik voor ongeveer 30 eurocent een groot bord eten krijgen als het lunchtijd is. Ik moet alleen nog even uitvinden wat ik kan doen, da's alles.

Gelukkig werk ik niet alleen voor the Chronicle. Elke maandag en woensdag ga ik naar Buduburam, een vluchtelingenkamp voor Liberianen, 36 kilometer te westen van Accra. Op het kamp werk ik bij een krant, the Vision, die speciaal voor de vluchtelingen wordt geschreven. The Vision richt zich vooral op thema's als mensenrechten, het milieu en HIV/AIDS. De hoofdredacteur is Cephas, een Liberiaan die werkt bij een van de staatskranten van Ghana en zich als vrijwilliger inzet voor the Vision. Cephas is met afstand mijn favoriete Afrikaan. Hij is zeer begaan met de mensen in het kamp en zette daarom met een vriend de Vision op om de vluchtelingen voor te lichten en bij elkaar te brengen. De redactievergaderingen in de kampbibliotheek zijn geweldig. Er wordt geproken over de krant en Cephas leidt een workshop journalistiek. Veel medewerkers zijn erg jong en leren heel erg veel van Cephas, net als ik...

Later meer over the Vision en het kamp!

Gloria, Abigail & Tesano

2006-10-10T09:47:00.000Z

Dit is de twaalfde dag dat ik in Tesano woon. De wijk ligt in het noorden van Accra en is relatief rijk. Dat betekent dat er wat grotere huizen staan, dat er een echte supermarkt is en dat er net wat meer overleg is over waar men het afval deponeert. Vanuit de Tesano is het ongeveer 10 minuutjes met de minibus naar de binnenstad. Ik woon in huis bij 'auntie Gloria', hoofd van cateringbedrijf Gloria ("for excellence"). Gloria kan dus ontzettend goed koken en ik eet de meest vreemde dingen die zeer goed zijn klaargemaakt.

Abigail in de achtertuin.

Al het eten wordt klaargemaakt in de achtertuin in grote pannen op houtskool. Ik heb in haar huis mijn eigen kamer en badkamer. Dat wil zeggen: ik heb een bed in een opslagruimte, een wasbak en een emmer om te douchen. Gloria's zoon en dochter wonen nog thuis, maar ik zie ze weinig. De huismeid Abigail (op de foto in de achtertuin) is beter gezelschap. Ondanks dat ze hele dagen bezig is met schoonmaken en koken en soms als een slaaf behandeld wordt is ze heel erg vrolijk en grappig. Gelukkig gaat ze over een paar maanden weer naar school...

Accraaa

2006-09-30T13:18:00.000Z

Vrijdag begon slecht... Mijn vlucht naar Londen had een vertraging van anderhalf uur. Toen ik veel te laat aankwam op Heathrow had ik nog een half uurtje om me door een enorme rij te worstelen. Uiteindelijk haalde ik op het nippertje mijn vlucht naar Accra.
Mijn koffer redde het helaas niet en zal over een paar uur alsnog vertrekken.
Aangekomen op Kotoka Airport werd ik opgehaald door 'my friend' Nyame die me maar gelijk naar een feestje bracht. Prima.
Het was al donker in Accra zodat ik nog niks kon zien van de stad, op het feest kon ik gelukkig wel mooi kennis maken met een aantal andere vrijwilligers. Na een tijdje over voetbal te hebben gepraat met een Brit en een Ier ben ik gaan slapen in een bed op het kantoor van Projects Abroad.

Vanmorgen begon mijn Accra-introductie.
Het is moeilijk om kort te vertellen wat ik vandaag allemaal heb gezien. De stad heeft een verpletterende indruk op me gemaakt. Alles gebeurt op straat. Er zijn vreselijk veel mensen, open riolen, geiten, kippen, kokosnoten, taxi's, troep, palmbomen, nog meer troep, kampvuurtjes, tenten, hutten en kinderen die me wel heel erg blank vinden.
Vanmiddag heb ik kennis gemaakt met Gloria, mijn gastmoeder, en heb ik mijn kamer gezien. Gloria is heel erg aardig en mijn kamer is groot! Daarna hebben we wat gegeten. Op het menu stond een heerlijke tilapia in vissoep met fufu (een dikke bal zachte maispasta). Alles werd geserveerd in een kom, zonder bestek. Lekker met je handen in die soep zoeken naar de vis en de fufu. Als ze dit bij de GGD lezen krijgen ze een beroerte, maar het was heerlijk.

Na het eten zijn we naar het internetcafe gegaan waar ik nu zit. Ik weet niet wat ik vandaag allemaal nog ga doen, maar ik verheug me erop. Kortom: het gaat heel erg goed allemaal!
Ik denk dat ik zo maar eens een kokosnootje leegdrink op het strand, het is immers 29 graden en de zon schijnt... Alles goed in Holland?

Akwaaba (welkom!)

2006-09-19T07:26:00.000Z

Op deze website zal ik jullie op de hoogte houden van mijn reis naar Ghana. Als de Afrikaanse internetverbindingen dat toestaan zal ik hier zo vaak mogelijk stukjes schrijven en foto's plaatsen. Als jullie willen reageren op wat ik schrijf dan kan dat! Klik linksboven de tekst van mijn berichten op 'comments' en dan onderin op 'post a comment'. Het lijkt me leuk om op deze manier veel van jullie te horen!